اشک نوشته ها

صدای پای آب را بهانه می کـــــــــــــــند دلم

بدون بودنت چــــــــــــــــرا جوانه می کند دلم

همیشه سبز من بمان در این کویر بی کسی

بیا که بی حضـــــــــــــور تو زیانه می کند دلم

یادته؟؟؟؟؟؟؟

به دریای عـــــــــــشقم تو طوفان بزن

کــــــــــــــــــــــویرم بیا بوی باران بزن

شب و شمع و تنهائی است حاصلم

به درد جـــــــــــــــــدائی تو پایان بزن

به شوق یک نگـــــــــــــــــاه تو ز حادثه گذر کنم

بدون حــــــــــــــــس بودنت ز عاشقی حذر کنم

چه حاجت است دگر مرا به کعبه و صفا و سعی

برای دیدن خدا به چشــــــــــــــــــم تو سفر کنم

بهـــــــــــــــــار جوانی ام بی تو خزان شده است

چهار فصل زندگانی ام اسیر زمستان شده است

ما که دلخوش بودیم به یک شـــــــــــــــــــمع و آه

آه عمر این شمع چه زود پایان شــــــــــــده است

ای همه بهار من در خزان عاشـــــــقی

بی تو مرگ من رسد در جهان عاشقی

واژه واژه بوده ای در پس خیال و اشک

این نبود سزای من در گمان عاشـــقی

در کـــــــــوچه دل رهگذری نیست که نیست

یا در ره عشق همـسفری نیست که نیست

بر بام فلــــــــــــــــــــک نعره زنان می خوانم

ای خفته دلان هم سحری نیست که نیست

به دریای دلم طوفان بزن دوست

کویر تشــنه ام باران بزن دوست

مـگیر یک دم خیالت را ز ساحل

بیا و آتــشی بر جان بزن دوست 

ای تو نگــــاهت به من آغاز عشق

شعله بزن شعله به اعجاز عشق

ای تو سرآغـــــــاز و سرانجام من

بی تو نخوانم دگــــــــر آواز عشق

گاهی بیا و دلـــــــــــــــــم را خبر بکن

از واژه درآ و به شــــــــــعرم سفر بکن

ای محبت تو همه نوشــــــــــداری من

بر این شکسته دلم عشق را ثمر بکن

تن بیمـــــــــــــــــار تو را دیدم و گریانم من

وین عجـب بین که چرا زنده که قربانم من

تو کنی ناز و همه نازکشان درد کشـــــند

این نبود رسم خوشامد به تو مهمانم من

تقدیم به بانوئی که اسیر درد است

مرغ دل در قفـــــــــــــس روی تو آرام گرفت

حالتی در دل من رفت که عشق نام گرفت

ای که صد خــــــــاطره ای در پس پائیز بهار

کی شــــــــــود از نگه عاشق تو کام گرفت

غم دل را ببرد خنده مســـــــــــــتانه تو

که تو شـــــــمعی و منم قصه پروانه تو

مژده وصـــــــــل تو را تاب ندارد دل من

کی شود مست شوم بر در میخانه تو

کاش می شـــــد عاشقی فردا نداشت

این همه چـــــــــــــون و چرا،اما نداشت

کاش می شـد روی هر سنگی نوشت

"کاش،کـــــــــاش دنیا آدم تنها نداشت"

شب شد و باز در دلم قصه گیسوی توست

مسجد و میـــــخانه ام گوشه ابروی توست

ای که خیالت شده همســــــــفر عاشقی

موســــم حج طوف من بر حرم کوی توست

یک دو سه روزی دگر بیش کنارت نی ام

عشق خزانی گرفت رفت و بهارت نی ام

ســــــــــــاقی یکدانه ام راهی میخانه ام

از می تو می چــشم لیک خمارت نی ام

تا کجا مرا برد این قــــــــــــــــطار زندگی

یا کجا رها کند این ســــــــــــوار زندگی

بی حضور سبز تو یاس دل صفا نداشت

بی تو صد خــزان گرفت این بهار زندگی

تا به کـــــــــــجا می بری ای همه رویای دل

می کشی ام سوی خود در شب تنهای دل

اوج شــــــــــــــــــــکوه منی در دل پائیز غم

بی تو چو صبــــحی اسیر در شب یلدای دل